- Αναδημοσιεύτηκε από την ΠΗΓΗ: http://www.metafysiko.gr/
- Κατηγορία: Εφαρμογές
- Επισκέψεις: 2459
Συγγραφέας: Παύλος Μανωλούδης (paul)

Ο χορός των εικασιών.
Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με το πείραμα που έλαβε χώρα το 1943 στο λιμάνι της Φιλαδέλφειας των Η.Π .Α. Ένα αντιτορπιλικό του πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών, ονόματι Ελτριτζ, πλήρως επανδρωμένο και εξοπλισμένο, ήταν το «πειραματόζωο».
Καθένας έχει ακούσει κι από κάτι σχετικά με το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας». Άλλοι λένε ότι πρόκειται για ένα πείραμα τηλεμεταφοράς, άλλοι οπτικής εξαφάνισης κι άλλοι πως πρόκειται για πείραμα χωροχρονικής μετακίνησης.
Οι ιστορίες περιγράφουν τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο πείραμα να φλέγονται, να κείτονται ενωμένοι με τα μέταλλα του πλοίου, να είναι αναίσθητοι ή σε κώμα. Όσοι επέζησαν, εικάζεται ότι εξαφανίζονται και επανεμφανίζονται μετά από ώρες. Κάποιοι άλλοι ότι ακινητοποιούνται και φυσικά πως οι περισσότεροι από τους επιζήσαντες έχουν βαριά ψυχολογικά προβλήματα.
Εξακολουθώντας να αναφερόμαστε στις εικασίες, το Ναυτικό των Η.Π.Α. χρησιμοποίησε τις εξισώσεις της Θεωρίας των Ενιαίων Πεδίων του Αϊνστάιν για να υλοποιήσει, με τη βοήθειά του, μια χωρική ή και χρονική μεταφορά του πλοίου. Κάποιοι είδαν το πλοίο στο λιμάνι του Νόρφολκ, να εμφανίζεται εκεί από το πουθενά, να μένει για ένα με δύο λεπτά και έπειτα να εξαφανίζεται. Ξεκίνησε από τότε λοιπόν μια σειρά από συσχετισμούς, βιβλία, άρθρα και απόψεις κάθε είδους. ?Aρχισαν να συνδυάζουν το γεγονός με το Τρίγωνο των Βερμούδων, με εξωγήινη τεχνολογία(της οποίας η ασυναρτησιολογία άνθισε τις επόμενες δεκαετίες), με μυστικά υπερόπλα και απόρρητα πειράματα.
Δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε κάποιες μαρτυρίες ανθρώπων, αλλά ούτε και να τις δεχτούμε χωρίς κάποιο βαθμό σκεπτικισμού. Στο παρόν άρθρο θα μελετήσουμε το πείραμα της Φιλαδέλφειας υπό το εξής πρίσμα: πρώτον δεχόμενοι ότι έλαβε χώρα την εποχή που αναφέρεται και δεύτερον λαμβάνοντας υπόψη τα τεχνολογικά μέσα και τις φυσικές θεωρητικές γνώσεις που κατείχαν οι Σύμμαχοι του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Θα προσπαθήσουμε έτσι να περιγράψουμε τις αιτίες, τις μεθόδους και τα αποτελέσματα ενός πειράματος που γέννησε τόσες πολλές εικασίες, σε σημείο μάλιστα που σήμερα να πιστεύουν κάποιοι ότι δε συνέβη ποτέ! Ας περάσουμε όμως στη περιγραφή του πειράματος όπως την δηλώνουν κάποιοι αυτόπτες μάρτυρες και μετέπειτα ερευνητές του συμβάντος.
Το πείραμα.
Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου οι εχθροπραξίες του 2ου Παγκοσμίου πολέμου βρίσκονται στην κορύφωσή τους. Οι σύμμαχοι και οι Ναζί συνειδητοποιούν ότι με τις συμβατικές μεθόδους πολέμου αυτός θα διαρκούσε έως την εξάντληση των δυνάμεών τους.

Υπό αυτό το πρίσμα, κυρίως οι Ναζιστικές δυνάμεις, πειραματίζονται και αναζητούν κάθε δυνατή νέα τεχνολογία. Στο φόβο της ήττας από κάποιο υπερόπλο, ακολουθούν την ίδια πορεία και οι Σύμμαχοι. Όλοι οι διαθέσιμοι επιστήμονες των συμμαχικών δυνάμεων και όσοι έφυγαν από τα κατεχόμενα των Ναζιστών, βρίσκονται στην Αμερική και δουλεύουν υπέρ της νίκης των συμμάχων.
Ο δρ. Ράινχαρτ ήταν ένας από τους σχεδιαστές του πειράματος της Φιλαδέλφειας. Γεννήθηκε και σπούδασε στην Αμερική φυσικός και μαθηματικός, πήρε το διδακτορικό του τη δεκαετία του 1930 και λόγω της οικονομικής τότε κρίσης δούλεψε σε στρατιωτικά- κυβερνητικά προγράμματα. Δηλώνει λοιπόν σχετικά με το θέμα αυτό:
«[...] η γενική προσπάθεια τότε ήταν η άμυνα και όχι η επίθεση. Η αρχική ιδέα απέβλεπε στην αντιμετώπιση των εχθρικών βλημάτων και ιδιαίτερα της τορπίλης [...] Έτσι με τη δημιουργία ενός ισχυρού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου γύρω από το πλοίο, οι τορπίλες όχι μόνο δε θα έφταναν ποτέ στα τοιχώματα του πλοίου, αλλά θα γύριζαν και από κει που ήρθαν. Στη συνέχεια κάποιος έριξε την ιδέα να χρησιμοποιήσει το ίδιο πεδίο και για να εξασφαλίσει την οπτική κάλυψη του σκάφους, με άλλα λόγια, να το κάνει αόρατο, δημιουργώντας ηλεκτρομαγνητικό πεδίο όχι μόνο στο νερό αλλά και στον αέρα?»

Η ιδέα εξελίχθηκε και φυσικά έγιναν πειράματα. Το πιο ολοκληρωμένο πείραμα, ωστόσο, ήταν το εν λόγο. Έτσι, το πρωί της Τρίτης, στις 17 Αυγούστου του 1943, το αντιτορπιλικό Έλντριτζ ξεκίνησε από το λιμάνι Νιούαρκ της Φιλαδέλφειας με προορισμό το Μπρούκλιν έχοντας πάνω του τέσσερα μεγάλα πηνία. Το ένα ήταν στη πρύμη, το άλλο στη πλώρη και δύο ενδιάμεσα. Ήταν πλήρως επανδρωμένο και εξοπλισμένο.
Φυσικά πέραν του καθιερωμένου μάχιμου εξοπλισμού είχε και τον πρόσθετο για το καμουφλάζ. Υπήρχαν τουλάχιστον δύο επιπλέον ηλεκτρογεννήτριες, ένας σταθμός ανόρθωσης και σταθεροποίησης του ρεύματος και ένας σταθμός ελέγχου ισχύος. Και οι δύο σταθμοί σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους ηλεκτρομαγνητικά θωρακισμένους.



